ლიანა ლორდია

ეს ერთი კვირაა, რაც თოვს და თოვს გამუდმებით. ხეები შეისუდრა, მიწა დაიტვირთა და პაწია თეთრი ფანტელებით თამაშითა და სსუწვით განაგრძობენ ცვენას. მთელი სამყარო თეთრ სამეფოდ გადაიქცა. ჩვენი სოფლის გზა სრულიად გაუდაბურდა. იშვიათად თუ დაინახავ გამვლელს. მოწყენილობა ვიგრძენი ფანჯარას მივადექი და დავინახე ჩემი ქმარი, რომელსაც ფეხზე თხილამურები გაეკეთებინა და მხარზე თოფგადაგდებული მეძებრებს უსტვენდა. - საით? - შევეკითხე მას. - გამარჯვება მისურვე ლიანა, - მომიგო მან, სანადირო ჩანთა მხარზე გადაიდო და ნელი ნაბიჯით აჰყვა ოდნავ აკვალულ ბილიკს, ზევით აზიდული ტყისაკენ რომ მიდიოდა. ცუდი დარი იდგა და მისი ასეთი ახირება ჭკუაში არ დამიჯდა, მაგრამ სიტყვა მაინც არ შევუბრუნე. წინდაწინ ვიცოდი, რასაც მიპასუხებდა. , · თვრამეტი წლის ვიყავი როცა არჩილმა, უმაღლესი აგრონომი. ული ცოდნით აღჭურვილმა და საკმაოდ ხანში შესულმა კაცმა, ჯვარ დაიწერა ჩემზე. მას შემდეგ თუმცა რამდენიმე წელი გავიდა, მაგრ მაინც ისე მიცქერდა, როგორც უფროსი უმცროსს, როგორც დი: პატარას. ვერ ვიტყვი, რომ მსიამოვნებდა ასეთი მოქცევა, მაგრამ . გრძნობს აქარწყლებდა მისი თავდადებული სიყვარული, რომელ. საც ყოველწამს ვგრძნობდი. ამ უღაბურ ადგილს მან შეიძინა დიდი მამული და ისე გააშენა, რომ მსგავსს საქართველოში იშვიათად თუ შეხვდებოდით. მართალია, მე მოწყვეტილი ვიყავი ქალაქს, კულტურულ საზოგადოებას, გასართობს, მაგრამ არც ისე მწვავედ ვგრძნობდი ამ დანაკლისს. მარტოობაში აღზრდილს, მარტოობა მიყვარდა, სოფლის მყუდროება კი ხელს მიწყობდა მუშაობაში და უფრო მიცზოველებდა ფანტაზიას. სამხატვრო სკოლაში ნიჭიერ მოწაფედ ვითვლებოდი და მართალია, ჩქარა მოვწყდი საყვარელ საქმეს, მაგრამ ხატვას თავი მაინც არ დავანებე .-და ჩემი სურათების რეპროდუქცია ხშირად იბეჭდებოდა სხვადასხვა ქართულ ჟურნალებში. მიყვარდა ჩემი საქმე, რომელიც მავიწყებდა იმ სულიერი ობლობის გრძნობას, რომელიც ხშირად ჩემდა უნებურად შემიპყრობდა ხოლმე. 125 აი, ახლაც ჩემი არსების სიღრმეში ნისლივით აცერდლა სეედიანი სახეები და მეც ჩვეულებრივად მივაშურე სამუძაო კუთხეს. ის იყო მოვაბრუნე მოლბერტი, რომ კარი გაიღო და ოთახში შემოხვედი ენ, ვიღაც უცხო, მაღალი, შავგვრემანი ყმაწვილი. ბუხრის ქუდი და გრძელბეწვიანი ნაბადი თოვლით გქონდა შეფგრქვეული. – მაპატიეთ, ასე როძ ვიჭრები თქვენს მარტოობაში, გე'ვიცებით, ეს ჩემი ბრალი არ არის. მასლობელი სოულიდას მოვდივარ, ცხენი თოვლში ჩამეფლო და აქამდის ძლივს მოვაღწიე. ამ სიტყვებით ნაბადი მოიხადე და ჩემკენ რამდენიმე ნაბიჯი გადმოდაი. “ მობრძანდით, – წარმოვთქვი სრულიად დამშვიდებით და სკამი ანთებულ ბუხართან მივდგი. – ნება მიბოძეთ, ქალბატონო ლიანა, წარმოგიდგინოთ სემი თავი. მე თამაზ ზურაბიძე გახლავართ და გთხოვთ, კადნიერებად ნუ ჩაძმითელით მოულოდნელად სტუმრობას. – საიდან იცით ჩემი სახელი? – გკითხე გაკვირვებით. : : – მე ვიცნობ თქვენს სურათებს და თქვენც რამდენიმეჯერ მინახიხართ ქალაქში. – – | – მეც წამიკითხავს თქვენი წერილები. მგოხსი პუბლიცისტობთ, არა? · – ხანდახან მოწყენილობის დროს შეიძლება ღავათვალიერო თქვესი სურათების ალბომი? – შემეკითხე შენ და როცა დასტური მიიღე, ალბოში ხელში ახღე, სკაძსე საძოყექი. სსსყძშ.ს ცეცხლის საამური გუგუნი არღვევდა. ხმაამოუღებლივ, დაკვირვებით დაჰყურებდი სურათებს და მეც საკმაო დრო მქონდა დამეთვალიერებინე შენ. ზევით აწეული შავი თმა არ ფარავდა ფართო შუბლს, სახის ნატიფი ნაკვთები ვერ არბილებდა ტუჩების ენებიან მოხაზულობას და იმ ცეცხლს, რომელიც გამოკრთოდა შენი თვალებიდან. : – ძალიან მომწონს თქვენი „სოფლის ბავშვები", „სამშობლოსათვის თავდადებულნი“, „ცრემლები“. აქ არის განცდა, სილამაზე, მხატვრული ნი3:ი. ჭი. გმადლობთ შექებისათვის. – არა, შექებას აქ ადგილი არ ჰქონია. მე ხელოვნებაზე ჰიუდგომლად ვიცი ლაპარაკი და ამიტომ შენიშვნას ვუკეთებ თქვენს „პირველ სიყვარულს", ის სუსტია. – რაში გამოიხატება მისი სისუსტე? . – აბა, დაუკვირდით თქვენ მიერ შექმნილ ქალს! თეთრ კაბაში კოხტად გახვეული, მოშორებით დამდგარა და ამაყად თავაღებული გულგრილად შეჰყურებს ახალგაზრდა კაცს. ვაჟიც თითქოს გრძნობს ამას და ვერ ბედავს მიუახლოვდეს საყვარელ ქალს. – იქ, სადაც თქვენ გულგრილობას ხედავთ, არის ქალური კდემამოსილება და თავდაჭჯერა,–გიპასუხე დამცინავი ღიმილით. – თქვენსა და ამ სურათს შორის დიდი მსგავსებაა. თქვენი: თვალებიც ა.) საი ქებიი ბებ. ა ისეთი 126 შარეული და მიუკარებელია, როგორც ამ სურათში, მაგრამ თქვენ ხამ არ გიკვირთ, რომ თითქმის უცხობი, ამდენს გიბედავთ? ' – არა, შე მომწონს თქვენი სითამამე, განაგრძეთ, – შეიძლება ერთი რამ გკითხოთ? «- ბრძანეთ. – გყვარებიათ ვინმე? – იმ აზრით, რა აზრითაც თქვენ ამთოაMი, არავინ. მე მყავს ქმარი, რომელიც ჩემი ღიდი მეგობარია, მაგრამ.. – ცოლ-ქმარს შორის მეგობრობა მხოლოდ მაშინ არის საქები.