ფულები

უწესოდ გაჩენილო, ურიცხვთ დასამხობელად, იუდას სისხლით სვრილო, ბოროტად სახმარებლად, კაცთა ამპარტავნების ამწეო მეტად მაღლად, მაგრამ, ამასთან ეგრეთ კეთილს იქ დიად მრავლად. მარემ, ისევ ფულებო, ვერცხლის სიამოვნებო, ჩვენი თვალის სინათლევ, გონების მიმტაცებო. ხშირად გვიყვარს სტუმრობა მარად განურჩეველი ამოა ფუფუნება, ჟამი დაუდგრომელი, კაცთ ბუნების აღმძვრელი და შურით აღმვსებელი, სიმართლის დამჩაგვრელი, კაცთ ზნეობის გამრყვნელი, რა ვსთქვა? ისევ, ფულებო, ყოვლნი სულნი გეტრფიან, გაქვს ესრეთი ბუნება, არა გწამს მეგობრობა, არც ნათესავთ თვისება, ახვალ ზევით, გეძლევა ხარისხი და დიდება, სააქაოს ცხოვრება არს კაცთ ფულის მონება. რახან ასე ფულებო, რა გინდ ვინმემ გაძაგოს, კვალად და კიდევ ვართ შენი, ლხინსა თუ ჭირვებაში შენ გიგალობს ხმა ჩვენი, ბნელის ღამის გამნათი, უცნობისა გზის მჩენი, პყრობილთ ტყვეთ გამომხსნელი, ფულებო, არს დრო თქვენი აბა, ისე, ფულებო, ძილი აღარ მოუვა, ვის ეწვევი სტუმრათა, პირს ევლება მარად ჟამს მოღიმება ხშირათა, მიხვალ, მიგდევს, ფულებო, რაზმი კარგი წყობითა, მოხვალ, მოგდევს, მარამა, ნუთუ ღალატობითა? თურმე, ასე, ფულებო, ძლივს გავბედე, ფულებო, ამგვარი შენი ქება, უმჯობეს ხარ ყველაზე, ვერვინ შეგედარება, რა არ ხელთა გიპყრიეს: შექცევა, შვება, ვნება, ვინცა უმცირეს იყოს, იგიც შენით შენდება. რადგან ასე, ფულებო.