გლეხის პასუხი

სოფლელი გლეხის შვილი ვარ, მჭადითა გამოზრდილია, უქუდო, ჩოხის ამარა, ქალამნებ გაცვეთილია. ობოლი დავრჩი დედ-მამას, დრო მადგას გასაჭირია, სადაცა ვარდსა დავეძებ, იქ მხვდება ეკლის ძირია. მამაც ამ რიგად ტანჯულა. ვით ვიტანჯები შვილია; თუმცა სათქმელი ბევრი მაქვს, ვერ გამიღია პირია. მე ვინ მომაცლის იმდენსა, გლეხმა ვისწავლო ანბანი, დავჯდე და წიგნი ვიკითხო, გავიგო ქვეყნის ამბავი! მიწაა ჩემი ქაღალდი, გუთანი - ბასრი კალამი, და მელნად ჩემგნით ნაწური ოფლი, უზომოდ ნაღვარი. ლომას და ჭონქას ჭირიმე, დამითესავენ ყანასა... ხოდაბუნს ძმაში არ გავსცვლი, დავმღერი "ოროველასა". ან კი რად მინდა ანბანი, რად მინდა თქვენი დავთარი: უნებურ მუნჯი შევქნილვარ, ვერ მითქვამს ერთი მართალი. დრო მოვა, წავა, გაივლის, ეს დრო, ვით ცივი ზამთარი; არსენავ, გლეხის მოყვარევ, გავხდები შენი ამქარი. მაშინ გაფუჭდეს გოგია, თუ შემეშინდეს რისამე! ქონება მქონდეს, არ გავსცე, ოხრად დამირჩეს ქისა მე. თავზედ დამეცეს ცა რისხვით, სხივი ვერ ვნახო მზისა მე: მაღალი ღმერთი გამიწყრეს, თუ რამ ვინდომო სხვისა მე.