პოეზია
ზღვა დამდგარიყო ცრემლისა
ზღვა დამდგარიყო ცრემლისა,
შიგა ჰყვაოდენ იანი.
ნეტავი არ გამაგონა,
ტურფავ, მე შენი ზიანი.
შენკენ იტაცებს თვალ-გულსა
ლაღი ოცნება, ფრთიანი.
რორცა ვერ გხედავ თვალითა,
დღე მიბნელდება მზიანი.
მზეთუნახავის ნახვაცა
უშენოდ ჩალა-ბზე არი.
უშენოდ დღე მიბნელდება,
შენგნით კი ღამეც დღე არი.
მე კი მიყვარდე, შენ – არა,
ეს სადაური ზნე არი?
კომენტარები
კომენტარის დასაწერად საჭიროა ანგარიშზე შესვლა. შესვლა