როდის იქნება

როდის იქნება, შევიკრიბოთ, ძმანო, ერთადა და დავიყვიროთ კიდით-კიდეს მკვნესი ნაღარა, მის ტკბილსა ხმაზედ მხიარულად, გიჟმაჟურადა, თავისუფლადა ვთამაშობდეთ აღმარ-დაღმარა?! როდის იქნება, გარდგვეხვიოს ძმურათ ხელები, სულით და გულით ერთად. . . . . . გამზადებულთა, წინ მიგვიძღოდეს სიყვარული, ფრთებით შესხმული, და ჩვენს. . . . . . მხრებს აბერტყდეს გახარებული?! როდის იქნება, შრომის შვილსა პირი მოვბანოთ, აღარა სწვამდეს ნაკადული ცხელის ოფლისა, შევძლოთ იმდენი – დაჩაგრულსა გული ვუხაროთ, უმეცრებისა და ტანჯვისგან სულ გალახულსა?! როდის იქნება, გულს მოგვეჭიდოს ტანჯულთა ბედი! აგერ იხვეწის „მომეშველეთო“ „შავის“ ძმის სული, თვალცრემლიანი, ქვაზედა ზის, ძონძ-მოხვეული, დაჩაგრული, მუშტის ტოლათა ამობუზული.