რისხვა ჯვარისა

გული გაშავდა ქვეყნისა, შხამით შედედდა ზნეობა, უცოდველთ სისხლით შეღებეს დიდი საუფლო დღეობა. წყეულთ ამიღეს ხელშია, თანაც შემეკვრნენ ფიცითა, რომ უწინამძღვრონ ქვეყანას სწავლა-მოძღვრებით მტკიცითა. მაგრამ უყურეთ ჩემს ბედსა, როგორი მადგა ვაება: ჩემთა მოსავთა კრებული „ანგარიშებში“ გაება… მე გავუშვივართ, მირბიან, „არშინს“ ატანენ ხელებსა; ატირეს ტფილისელები, მშობლებს უწვავენ გველებსა. ვაიმე, ჩემო ანდერძო, ვაიმე, ჩემო მცნებაო! ჩემთა მსახურთა წყალობით ზღვები სისხლისა დგებაო; დაღუპულ ოჯახებისა ცრემლი ზეცასა სწვდებაო… შხამად შეერგოს სიცოცხლე, ვინც-კი ძმის სისხლით ძღებაო, ვის საპირადო საქმითა ოცი და ასი კვდებაო!.. არც-კი წითლდება წყეული, რომ ბოროტებას შვრებაო. ხიდი გადევით კაცთ გულში, ხიდს თქვენ რადა სდებთ წყალზედა?! რად სდგეხართ, ჩემო მსახურნო, ძარცვა და გლეჯის გზაზედა? როგორ არ გახსოვთ გოლგოთას ნაზარეველი ჯვარზედა!..