პაპას ცოლ-შვილის გლოვა

კარგა არ გათენებულა, ცისკარი ბჟუტავს ცაზედა. ატირდა პაპაის ცოლი, მოსთქვამს, ქვითინებს მწარედა: – გოგო, სადა ხარ, ბიჭ-კუპრნო! რად არ გამოხვალთ კარზედა? დავიღუპენით, ბეჩავნო, ცეცხლი გვედება თავზედა; კარში გამოდით, დამწვრებო, პირს რომ დააღებთ მზაზედა!.. ორნი საბძლიდან მორბიან, – იქ წოლილიყვნენ ბზეშია, – შინაით – თამრო, ჩონქარა, დედას რო უწვნენ გვერდშია. – დედავ, რა არი, რად სტირი? – ორნი მოსძახენ აქითა. სხვანი თმა-გაწეწილები დედას წინ უდგან ჭრაქითა. – დედა მოგიკვდათ, დამწვრებო, თქვენი ნამდვილი გამზდელი; მკვდარი ვიპოვნე ბაგაზე, როცა შევანთე სანთელი. მოგიკვდა ქიტოხელაი, ბოსელშია წევს მკვდარია… ძროხა, რა ძროხა, ვაიმე, მთელის ხმელეთის დარია! ფური, რა ფური, რამდენმა ხვეწნით გვიცვალა ხარზედა. თვალი ვინ გვივნო წყეულმა, ცეცხლ-მოსადებმა თვალზედა! ეს თქმა იყო და შეიქმნა ხუთპირად გლოვა-ზარია, ხელების ქნევა, თმის წეწა, წარღვნისა შესადარია. ხუთი წლის ბიჭი, ჩონქარა, მეტადა სტირის სხვაზედა, ხელსა ჰხვევს ქიტოხელასა და თანა ჰკოცნის რქაზედა. სოფელმაც ყური აცქვიტა „ვაი“-ს ძახილის ხმაზედა…