ნ–ს

აღარ ვენდობი, არ ვემოყვრები სიტყვათ ბოდვასა, მყივანს გრძნობასა. იმისი სახე, პირველ რა ვნახე, გულზედ დამაჩნდა, ხატად გამაჩნდა. „მყავს თანამგრძნობი, მტარვალთა მგმობი“. ამას ვამბობდი და ვმხნევდებოდი. დღეს რასა ვხედავ? – თქმასაც ვერ ვბედავ. არ მყვება გული, რომ სიყვარული ჩემის მეგობრის, დღეს სხვის მეზობლის, წყევლით გავსდევნო, ქვები ვაჩვენო. შევხვდი იმ დღესა, აპარებს ხელსა გლეხის ჯიბეში, ბნელს ერთს ყურეში. – „ნიკო, რას შვრები, ნუთუ არ კრთები?!“ – ვუთხარი მენა, ძლივს დავძარ ენა. – „შენა ხარ, ძმაო, ვაი ჩემო თავო!“ სთქვა და გაყვითლდა, [გა]შრა, გაფითრდა. [ვ]სწყევდი ჩემს ბედსა, გაჩენის დღესა: „რატომ არ მოვკვდი, ვიდრე მას ვსცნობდი!“ მან ესე მითხრა, ამოიოხრა: – „აი ცხოვრება, იმან გონება, გრძნობა დამილპო, გული გამიპო! მისი საქმეა, ყველგან ასეა: არა გაქვს პური, სხვას მოსჭერ ყური!“ ამით გამართლდა, სახით განათლდა. მაგრამ ჩემს გულსა მოტყუებულსა – მოურჩენელი დააჩნდა წყლული. ვეძებ მალამოს, რომ ის დ[აამოს].