პოეზია
ნეტავი როგორც მიწასა
ნეტავი როგორც მიწასა
დაამშვენებენ იანი
გაზაფხულზედა, ისე მე
დღე გამითენა მზიანი.
სულს ობოლს, უპატრონოსა
აღარა ჰღრღნიდენ ჭიანი,
მისი მიდამოც ჰშვენოდეს
თავ-ბოლოს ყვავილიანი,
დასტრიალებდენ მერცხლები,
ენა აქვთ ჭიკჭიკიანი.
ობოლის სულის ბაღშია
ბულბულის სტვენა მსმენოდა,
იმის ყეფით და „ტია-ტით“
თუნდა მრავალიც მწყენოდა.
დავრდომილს, დაკუტებულსა
ფეხზე ადგომა ჰშვენოდა.
მეც გულზე იმის პატრონსა
სილაღე გადამფრენოდა,
გამოღამებულს თვალებში
ნათელი გადამფენოდა.
კომენტარები
კომენტარის დასაწერად საჭიროა ანგარიშზე შესვლა. შესვლა