მგოსანს

გულს ნუ გაიტეხ, მგოსანო, ხმალი აგელე ფხიანი, მოკეთეს ემოკეთევე და მტრებს მიეცი ზიანი; გულს ჩაიყენე სისხლადა ჩვენი ქვეყანა მთიანი, – ეგებ ჩვენც გამოგვიდარდეს, დღე დავინახოთ მზიანი! ეხვეწე ლაშარის-ჯვარსა, ჩამოგეშველოს მხრიანი. მსმენლის გულსა ჰკარ მალამოდ სიტყვა მართალი, წყლიანი, ადუღე, გრძნობა ადუღე, ჭკვა იქმნას დავლათიანი! რა ტურფა სანახავია ქვეყანა ჭკვათა-მყოფელი, ერთის ფიქრით და გრძნობითა გამტკიცებული სოფელი. მტერს რა ლამაზად დაჰხვდება არსებით განუყოფელი! გული სჭრის, გონება ზომავს, ორნივ შენ გებარებიან, ნეტავი შენა, თუ სხვათიც გულნი შენს ეზავებიან, – ვისაც შენ ერჩი, მოძმენიც იმასვე ედავებიან! ნეტავი იმას, ვისაცა წადილი აჰსრულებია, გულის ნაგრძნობი ისევე გულში არ აჰსულებია!