პოეზია
კარგნი საქმენი წინაპართანი
კარგნი საქმენი წინაპართანი
გულს ააჩქროლებს, სიცოცხლეს ჰმატებს,
ჩვენს სვინიდისსა იგი სდარაჯობს,
კეთილის ქმნისას სურვილსა ჰბადებს.
ნეტავი იმ ერს, ვის წინაპარნიც
ზე-კაცობითა დიდ საქმეს ჰქმნიდენ!
ვინ მოერევა, თუნდ იმის ძეთა
ათასობითა თავებსა სჭრიდენ?!
დიაღ, ასეა: სათავე წყალთა
თუ არ დაშრება და უხვად მოსჩქეფს,
იმის ბოლოსა არ ეშინიან:
დააშროს, ისე ვერავინ მოჰხვრეპს;
დღეს თუ დამცრევდა და დანაკლულდა,
ხვალ ვხედავთ: მოჰქუხს, მრისხანედ მოჰყეფს.
ეს კარგად ვიცი და ამის გამო
გული მიკვდება, წყლულნი მტკივიან,
წინაპარნი ვართ მომავალთათვის,
„მამა-პაპანო!“ – უკვე ჰყივიან, –
„მოგვეცით რამე სარდოდ სულისა!“
გვეხვეწებიან, ხელებს გვიწვდიან.
და ეს სიტყვები გულს მიგმირავენ,
მძინარს და მღვიძარს ყურთ მიწივიან.
რომ ვერას ვაწვდით ხელ-ცარიელნი,
როგორ სწყრებიან, როგორ ჩივიან!
ვხედავ მათ სახეს აშკარად, ნათლად,
ცეცხლ-მოდებულნი ჩემ თვალწინ ჰქრიან.
შვილთ სანუგეშოდ, დასათირებლად,
(ვაჰ ასეთს ყოფას!) ცრემლები მდიან!
კომენტარები
კომენტარის დასაწერად საჭიროა ანგარიშზე შესვლა. შესვლა