ია და ჭია

ფესვი გადუხრა იას ჭიამა: მოგვიკლა ია იმ ავ-ზნიანმა; დაჭკნა და დადნა ლამაზი ია. წარბ-შეუხრელად დაცოცავს ჭია, – რამდენიც შეხვდეს ტურფა ყვავილი, როდი დაჰზოგავს! ის იმ ფიქრზეა; მან როდი იცის, კუჭის მსახურმა, ია რომ გვიყვარს, იას რომ შევტრფით. და როცა ვამბობთ: „ია მოსულა“! თითქოს აქ ღმერთი ცით ჩამოსულა! ისე გვალაღებს და ეშხით გვათრობს. ალბათ არ იცის, თორემ ჭია ფესვს არ გადუღრღნიდა ხალხისა სატრფოს. ვითომ ასეა? გასაბრაზია! არ არი ასე: ია ნაზია, მაგრამ არ არი სატრფო ჭიისა. და რისთვის გიკვირთ, საბრალო მღილმა რომ არ იცოდეს ფასი იისა?! მას ის უბრალო არსი ჰგონია. დასაღონია, დასაღონია!