გუთნისდედის სიმღერა

მიწავ, შენა გხნავ ისევა, შეიშრე წვიმა ოფლისა!.. დალოცვილია ღვთისგანაც ძე, დალოცვილი მშობლისა, მაინც ხომ შენი საზდოა სისხლი და ხორციც ყოვლისა. მიწავ, შენა გხნავ, სწორედა, გუთანს ვერ ვანდობ რიყესა, – სახნისს გამიტეხს, საკვეთელს, გაანაძოძებს ლვილებსა; იქ დათესილი თესლიცა გააქვს ყოვ-ყორნებს ბრიყვებსა. მიწავ, შენა გხნავ, მარტო შენ, ეგებ გაგავლო კვალია, გაკეთებულის საქმითა მეც გამილაღდეს თვალია. რაც უნდ დავთესო შენს მკერდზე – ასლი, წმინდა, თუ ქერია, ცოტა მამივა მაინცა, თუ არ მოვიდა ბევრია. რისაც თესლს განდობ, ის მოგყავს თავის სარგებლით ხშირითა და გამოსდიხარ ჩემთანა მუდამ ნათელის პირითა. ღმერთმა მაშოროს სხვაგან ხვნა: წმინდას სთეს – მოდის ღვარძლია; იმის მარგვლამ და წმენდამა მეც გამასუსტა, გამლია!