გუთნისდედის ჩივილი

ჯერ იყო დიდი ზამთარი… გაზაფხულს მაჰყვა ღვარები, სულ ერთიანად დაიქცა ჭალა, მამულის თავები; მიწა მოფხიკა ტიალმა, კლდენი-ღა დარჩნენ სალები; გარიყა სასაფლაოცა, თან მამა-პაპის ძვალები; ხელ-კუდი გამაშვებინა, ღვარმა დამტაცა ხარები. სად მწყემსი ჩამოტიროდა, სად წიოკობდენ ქალები. ქუხილი იდგა, დგრიალი, წარღვნისა შასადარები, სახლის ბანს მაჰხვდა ზოგისას და გაამტვრია კარები. დავჯე, დავიწყე ტირილი, ქალურად ვიეც თავშია: ვინ ჩადგა ჩვენსა ცოდვაში, ვინ დაგვაწესა მთაშია! მთის მიწამ ღონე დაჰკარგა, მეც ძალი მიმწყდა მკლავშია. ვცოდვილობთ, თორო რა ყრია ეხლანდელს თესვა-მკაშია… წინად ყოფილა ბარაქა, იტყვიან, მთა და ბარშია. ცოდვა გამრავლდა, ძმობილო, ღმერთს სწადს ჩაგვაგდოს ჭკვაშია; გადაირია ქვეყანა ერთურთზე ავის თქმაშია. მალე ვბერდებით, ნასერიც მალევ გვერევა თმაშია.