გული სძგერს, გონება ტირის

გული სძგერს, გონება ტირის, ორივეს წყლული ერთია, ორივე მოსთქვამს ერთხმადა: „სადა, სად არის ღმერთია?“ სურვილო დიდის ხნისაო, ტანჯვაში დამიბერდია, რა ცუდ დროს გავჩნდით, საწყლები, რა ცუდი დაგვყვა ბედია! შენის გულისთვის ვიწვალე, რამდენი დავიყბედია; შენც ლაფში გხედავ ამოსვრილს, მეც თავში მხვდება კეტია. უსახსრო, ძალ-დალეულნი ხატ-ღმერთზე-ღა ვყრით ღონესა, ისინიც ყურს იყრუებენ, ჭირი არ მოგვიფონესა. გული სძგერს, გონება ტირის, ცისკენვე რჩებათ თვალია. როდი შეიგნეს საწყლებმა, – ცას მათთვის არა სცალია. იმასვე უნდა გადახდა, ვინაც აიღო ვალია… უსახსროობით ურჩობენ, ორივეს წყლული ერთია, – ორივე მოსთქვამს ერთხმადა: „სადა, სად არის ღმერთია?“