გიორგი ლეონიძეს

სიჭაბუკის დროს პირველად როს ვახილებდი თვალებსა და ვუცქეროდი მტირალი სამშობლოს განაწვალებსა - ვეძებდი აქეთ-იქეთა ქვეყნის დამხმარე ძალებსა, არავინ უჩანდა დარაჯად ამ ჩვენს დაჩაგრულს მხარესა. ვტიროდი უფრო ძალიან, ცრემლებს ვაფრქვევდი მწარესა... დღეს, ვხედავ, გაჰმრავლებიან მშობელ ქვეყანას შვილები; მტერს არ მისცემენ სათელად თავის სამშობლოს გმირები, მირჩება წყლული გულისა, ბყუჩდები ანატირები.