გაზაფხული (1911)

ყინვისგან შეწუხებულმა ვნახე, ზამთარი კვდებოდა; ლეღმა-ნაკრავი ყინული მდინარეებზე ტყდებოდა; ბატი, წერო და ყარყატი მათ ნაპირებზე სხდებოდა და გაზაფხული ზლაზნვითა სამარიდანა დგებოდა, ტანით სუდარას იხდიდა, დიბ-ფარჩით იმოსებოდა. ეუწყა განგების ძალსა მთისა, ბარისა, ტყისადა: „გამოიჩინეთ ყველამა, უნარი გახლავთ რისაცა, ბრძანება არი უფლისა, აყვავდეს ქვა და ქვიშაცა!“ მიწის გულ-მკერდში ჩახუტულთ თავი ამოყვეს იათა, სამოთხის ფერი დაიდვეს არე-მარეთა ტყიანთა; დიდი გამართეს ზეიმი მწერთა, ოთხ-ფეხთ და ფრთიანთა. სიცოცხლე სცოცხლობს ყოველგან, სიკვდილი არ სჩანს, მომკვდარა, ჟუჟუნა წვიმამ დაუშო, მთიდან ღვარები მომსქდარა, გუნდი და გუნდი ყვავილთა მიწის გულ-მკერდზე მომსხდარა; ნაშენი ცხვრის და ძროხისა ფარებად კარზე მომდგარა. დიდება უფლის სახელსა, რა კაი საქმე მომხდარა!