გაზაფხული (1888)

მიწა მაირთო მწვანითა, გაღმა აჭრელდა ქედები; სხვარიგს ფერს იდებს ცა-მყარი, ჩამოდგა წვიმის სვეტები. გათბი, გულ-ცივო ქვეყანავ, მზის პირს მიუპყარ გვერდები; მიწის დუშმანო ყინვაო, არც ახლა აიხვეტები?! სიმღერავ, ველად გამოდი, გულში ნუ დაიკეტები! წეროთაც გადაიარეს, მერცხალიც მოფრენილაო; ოფოფა სავარცხლიანი იმათ მოუძღვა წინაო, ამოჩენილან ყვავილნი, წითელ-ყვითელან ქალანი, უხდებათ დაკუპრვილებსა მანდილ-გრეხილნი, კაბანი. ია ბერქუში გვიცინის, ჟუჟუნა წვიმით ნაბანი. არაგვმა ლახტი აიღო ამირანისა, რა ხანი; მილეწ-მოლეწა კლდეები, მტკვარს გაადინა ჯახანი. კართანას¹ ფარი წაართვა, ჟინვანს მოჰგლიჯა ჩაჩქანი; დევები გაფთხნენ, გაიქცნენ, გადმოუყარეს აბჯარი; მოქიშპე არ გაუშვია, რო არ დაეცეს ხანჯარი. მუხრანის ველზე მიცურავს თავ-აღებული კანჯარი. დამთვრალა სატიალეი, მთას თოვლი დაულევია; ორწყალში ჩამასწევია, თათრის ჯარ დაულევია. ბასრის გორდაის ცემითა კლდეები გაულევია; მთით ბარად ჩამოვარდნილა, გზა მტკვრისკე გაუკვლევია. თავის ბუნების ყმა რო ხარ, არაგვო, იდღეგრძელია! შენის ვეფხურის ტევებით გულს წყლული გამიმთელია. გულით ხომ გხედავ, თუ თვალით, ვაჟო, ვერ დაგინახეო: გენაცვლე, მთანი და კლდენი შაგნებით შამინახეო.