გასწი, იარე

გასწი, იარე, სანამდის, ვიდრე არ გაგითავდეს სამზღვარი, კიდე – და სადმე კლდეზე არ გადიჩეხო, ეგ მძიმე გოგრა არ გაიჩეხო. სადა ხარ, მეხო, თავ-პირის მტეხო, რომ დაიჭეხო და ჩემს ექვთიმეს, მარტო იმის „მეს“ ზედ დაეჯახო, რომ მეცა გნახო. ვითომ ვიტირო? უნდა ვიყვირო: „მოგვიკვდა გმირი, როგორაც ვირი – თავის ქვეყნისა ლიბო და ძირი. მისთანა ბიჭი ჩვენშია ძვირი. დაუდგა ენა, გაუხმა პირი. მისი სიცოცხლე ღირს პანტის ჩირი. მკვდარი რას იგრძნობს, ვინც რა უნდა სთქვას, ცელმა მოთიბოს და წისქვილმა ფქვას“.