პოეზია
ფანდურს
ამოჭიკჭიკდი, ფანდურო,
გული შაბურე ნისლითა, –
მაშფოთოს ხმამა მკვნესარმა
ჩემს საყვარელზე ფიქრითა.
შენ რო გულს მამფენ ნათელსა,
არ იყიდება ფულითა.
იმით მიყვარხარ, ტიალო,
იმით ყურს გიგდებ გულითა.
გულ-შავნი არ შაისმენენ
შენს ღვთის მონათლულს ჟღერასა,
ავის და დედის გამცემის
გულს ვერ აუტეხ ძგერასა.
იმას ასვით და აჭამეთ,
ამით დაიტკბობს სმენასა,
ქვეყნის მეფობას ურჩევნავ
წიწილა მუდამ ძერასა.
კომენტარები
კომენტარის დასაწერად საჭიროა ანგარიშზე შესვლა. შესვლა