დ. კ–ს

ნუ გამაგონებ მაგ მკვდარს სიტყვასა, მკვლელსა შხამივით, დამაძინარსა. ბარემ სამარე დღეს გამითხარე, რომ არ ვიხილო სამშობლო მხარე. ამ შავის დროის ნიშის საგებლად გულს დარჩენია მხოლოდ იმედი: ჩემის ქვეყნისა ცრემლის საწმენდლად წითლის თავშალით მიცინის ბედი. ნუ, მეგობარო, ნუ გამაგონებ მაგ მონურს სიტყვას, დამაძინარსა, [დი]დი ხანია თვალებს გაყოლებ, . . . უბთხვები კუბოს ფიცარსა. . . . აგერ ჩემს ქვეყანას ფარვიან მთები, [შემოსდ]გომიან დასაცველად, ვით შვილსა დედა, [მა]თ შუბლ-შახმუჭვით რკინის მკერდები, ტყვია ვერ გასტეხს, თუნდ მივიდეს ათასი ზედა.