ამერ-იმერი

მწოლარეს შუა გზაზედა და გაჟღენთილსა ღვინითა ამერს თავს ადგა იმერი გარისხებულის პირითა: „კაცო, რატომ არ იღვიძებ, რით ვერ გასძეღი ძილითა? საღამოს ჟამმა მოგასწრო დაძინებულსა დილითა“. – მუჯლუგუნსა სცემს და თანაც ყურზე ებღრევა კბილითა. „ადექი, კაცო, გაგთელავს მიმავალ-მომავალია; ან ცხენი შემოგვარდება, გადგივლის ურმის თვალია“. ამერმა თვალი გააღო და შემოჰხედა ცერადა, მან გაფრთხილება მოძმისგან თითქოს მიიღო წყენადა: – რა გინდა, რაზე მაწუხებ, არ მაძლევ მოსვენებასა? მე მეძინება, ხომ ჰხედავ, შენ კი არ მაძლევ ნებასა?! – „ჩემი მოძმე ხარ, ვისწრაფი, მსურს მოგიყვანო ცნებასა“, – უთხრა იმერმა კვალადა – „არ მინდა მიგცე ვნებასა. შეხედე ერთი, წამოდექ, უყურე ხალხის კრებასა! არმადა სთვლიან შენზედა მონათვლა-მირვნის ცხებასა!“ იმერის დარიგებაზე ამერი იფხანს კეფასა, თან ცალ-ყბივ ეტყვის: „ჩემს მგმობელს მე ავუტირებ დედასა! ჩემს მტანჯველ-დამღონებელსა არც კი მე მივცემ შვებასა“. არ ადგა. მეორედ ჰკითხა მძინარ-შუშარამ იმერსა: – ხარ-კამეჩებს და ურემსა, მითხარ, ხომ არვინ მირევსა? „სადაა, კაცო, ურემი, აქ არსადა სჩანს წამლადა; არც კამეჩები მოსჩანან, თუ გახდნენ სხვისა დავლადა“… განაგონარმა ამერი წამოაყენა ხელადა, ადგა, გიჟივით დარბოდა მინდორში, ტყეში, ველადა: „ვაჰმე, შენ ჩემო ნიკორავ, რად დამეკარგე ხელადა? სადა ხარ, შვინდა კამეჩო, ნეტავ, რაღა ვქნა საწყალმა? რით მოვხსნა ხოდაბუნები, უნდა წამიღოს ქარ-წყალმა!..“ დიდხანს უცქირა იმერმა, თვალცრემლიანმა, გამწყრალმა და თან წარმოსთქვა მწარედა: „რა ვქნა, ან რაღა ვურჩიო: არ მისდევს ჩემსა სიტყვასა ეგ გაუთლელი, ურჩიო; ვერას შევასმენ, კიდეც ვცა თავში ხმალი, თუნდ გურჩიო, როცა გუთანი ჰგონია ამ წუთისოფლის ბურჯიო“. კაჭკაჭიც ამას ჩხაოდა, იქვე რომ იდგა ბუჩქშიო: „სად თქმულა მკერდ-გაღეღილი უხარ-გუთნოდა გურჯიო!“