პოეზია
გაზაფხული
იელვა ცამა, იჭექა,
ბურჯღუმ - წინწელი ჰყარაო,
მოჰყვა ქვითინს და ტირილსა,
ცრემლები ჩამოღვარაო.
მიწამ საკინძი გაიხსნა...
გულ-მკერდი მოიბანაო,
მოჰყვა რთვასა და კაზმვასა,
კეკლუცს ქალს დაეგვანაო.
მთამ გაიღვიძა და ერთი
გმირულად გაიზმარაო.
გადიყრევინა თოვლ-ჭირხლი,
ხევ-ხუვებს მიაბარაო,
ზედაც იმაზე ქუჩქუჩად
ლუსუმამ გამოჰყარაო,
და დაიძახა: “გაიგეთ,
ზამთარი გაიპარაო!”
ჭალები ფრინვლით ივსება,
ცხვარ-ძროხის ძუძუ რძითაო,
ტყე და მინდორი - მწვანითა
ბექ-ბუქი ბალახითაო!
კომენტარები
კომენტარის დასაწერად საჭიროა ანგარიშზე შესვლა. შესვლა