ყვითელი სანთელი

მოდით, მოდით, მოდით, მოდით, მობ-ძან-დით, მობ-ძან-დით... მოდით, მოდით, მობ-ძან-დით!.. გაიძახოდნენ პატარა ზარები და შიგა და შიგ დიდიც ჩაერეოდა ხოლმე. საყდარში რომ ტევა აღარ იყო, გალავანში იდგნენ მლოცველები; საკურთხევლიდან თავი გამოყო მღვდელმა და ხელი დაუქნია დიაკონს. „რატომ მეორე ლანგარიც არ დაგიდგამს?“ - ჰკითხა ბრძანების ხმით. - ნეტავ ის ერთი გაივსებოდეს და დავჯერდეთ! - მიუგო დიაკონმა. - მაშ ტყუილა მოვიწყვიტე წელი წირვა-ლოცვით? ხომ ხედავ, რომ მარტო ჩვენები არ არიან, მაზიარებლები უცხოებიც არიან, ცოდვა უნდათ მოინანიონ, ამისთანა დროს მაგათი ადათია ჯიბის ძალის დატანება, როცა აქვსთ, არ დაზოგავენ... ჰა, წაიღე, დადგი ეს ვერცხლის ლანგარიც. დიაკონმა აასრულა ბრძანება. - სტარასტა! - მიუბრუნდა მნათეს მღვდელი, - ეს შენი საქმეა, შენ უნდა გეჭიროს თვალყური... აბა, რაღასი მომსახურე ხარ, თუ ეკლესიის შესაძენზედაც არ იფიქრებ? ვერა ხედავ, ამდენი სანთლები ოხრდება, თითო ხატს რომ ორმოც-ორმოცი უნთია, ვითომ რად უნდათ, ისე ვერ დაინახავენ, თუ? გააქვრე და ჩააწყვე კოლოფში. - სწყინთ და რა ვქნა! - მიუგო მნათემ. - შენ შენი საქმე აასრულე. ეს ყვითელი სანთელი ვიღას მიუკოსებია? მოგლიჯე, გადააგდე იქით. - როგორ თუ მოგლიჯოს და გადააგდოს? - შეეკითხა ერთი დარბაისელი მოხუცებული, - ეგ ჩემი შეწირულია. - თქვენი? აკი მოგახსენეთ, რომ მოდა აღარ არის-თქო! - გაუღიმა მღვდელმა. - მოდა და ღვთის სამსახური არ გამიგონია! - მიაძახა მკვახედ მოხუცმა. - აღკრძალულია და რა ვქნათ! - ვინ აკრძალა? შემწირავი მე ვარ და საწირავის მიმღები - ღმერთი! - კი, მაგრამ ჩვენც ნაბრძანები გვაქვს! მასთანც, თქვე დალოცვილო, მაგის ჩხიკინს ის არა სჯობს, რომ მიბრძანდეთ, ერთი ორი გროშის თეთრი სანთელი იყიდოთ და ის აუნთოთ! ყვითელს სანთელს ვინღა ხმარობს ახლა? - ეჰ! რა უნდა გითხრათ! ახალი კაცები ხართ, მამაო, და რჯულიც ახალი შემოგაქვთ! - დაიძახა ნაღვლიანად მოხუცმა, მოტრიალდა ისარნაკრავივით და გამოვიდა ეკლესიიდან. საქალებოში ვიღაცამ იკივლა. შეიქნა ხმაურობა. - უჰ! დაგვამტვრიეს ამ ოხერშვილებმა! ასე გაბრიყვება და გათამამება შეიძლება, როგორც ეს გომბიოები არიან? აღარც უფროსი იციან და აღარც ტოლ-ამხანაგები! მუჯლუგუნებით გაგვასივეს! წინ აღარ გვიშვებენ, გარდამოხსნას ვეღარ ვმთხვევივართ, გაგონილა? - რა ხმაურობაა, რა ამბავია, ბაზარი ხომ არ გგონიათ? აცალეთ ერთიმეორეს! - გამოიძახა საკურთხევლიდან მღვდელმა. პოლიციელებმა გამოაჯილიგეს საყდრიდან ვიღაცა. - შე მამაოხერიშვილო, რა გრჯის, რომ აღარავის აცლი! ჯერ ჩინოვნიკები არ მიბრძანებულან სამთხვევად და შენ მიტუტურობ? ჰა? - ეგება ისინი ხვალამდე არ მივიდნენ, სადამდის უნდა ვუცადო? ყელამდე სავსე ვარ საქმით. საკერავები დამიყრია და ერთი წუთით აქ მოვსულვარ, გარდამოხსნას ვემთხვიო-თქო. მეც ქრისტიანი ვარ, ურჯულო ხომ არა ვარ? - ჩუმად, ნუ წაგიგდია ენა! შენმა სიცოცხლემ, შენ თუ არ ემთხვიე, მოგისაკლისებს და გული დაწყდება! წაეთერი, ბევრს ნუ ლაპარაკობ! ნუ გვაცდენ! - მიაძახეს პოლიციელებმა, ერთი ორი კიდევ წაჰკრეს და გააცილეს გალავანს. ამის ყოლიფრის მაყურებელი და გამგონე მეც გამოვედი ეკლესიიდან. გალავანში ერთი ჩემი ახალგაზრდა მეგობართაგანი დამიხვდა და მითხრა: „რატომ არ ურჩევ მამაშენს, რომ ჯინიანობაზე ხელი აიღოს და უბრალო რამეს გულისათვის სალაპარაკოდ არ გახადოს საქმე? სიძუნწით რომ მოდიოდეს, კიდევ სხვაა, თვარამ რა არის, რომ ყოველთვის ამ ყვითელ სანთელს დაათრევს? მართალია, ჩვეულება რჯულზე უმტკიცესიაო, მაგრამ თუ ზოგიერთებზე ხელი არ ავიღეთ ხოლმე, მაშინ პროგრესიც აღარ იქნება ქვეყანაზეო“. მკითხველი მიხვდება, რომ ის მოხუცი მამაჩემი იყო და მით უფრო ეკლად დამესო გულზე ჩემი მეგობრის სიტყვები, რომ მეც მისი აზრის ვიყავი და მამიჩემის ქცევა მერცხვინებოდა. შინ რომ დავბრუნდი, მამაჩემი ტახტზე დამიხვდა მხარ-თეძოზე წამოწოლილი. ღრმა ფიქრებით გატაცებული თავისთვის ღიღინებდა, „მშვენიერმან იოსებ ძელისაგან გარდამოხსნა თვით უხრწნელი გვამი შენიო“ და სხვა. დიდხანს აკრიალა ხმა კანდელაკურად და ბოლოს, რომ დაიღალა, ამოიხვნეშა და სთქვა: „ჰაი, ბეჩავ, ვენაცვალე ამის დამწერს! ძირამდის კი ხვდება გულს ეს მადლიანი სიტყვები და! ახლა კი ვინღა აფასებს! სამაგიეროდ „პრაკი-პრუკიო, პრაკი-პრუკიო“ გაიძახიან“. - სულ ერთი არ არის, მამაჩემო, რა ენაზედაც უნდა იდიდოს ღმერთი? - დავეკითხე ფილოსოფიურად. - მისთვის კი ერთია, შვილო, მაგრამ მადიდებლისთვის? - დაეკითხა თავის მხრით გაოცებით. - მეხუთე საუკუნემდის სულ ბერძნული წირვა-ლოცვა არ გვქონდა?