ოცნება

ვაი იმათ ვინც ჩვენ მხოლოდ, მოგვიძულეს და დაგვკარგეს! უცხოელი კი, მის რჯულზე მოსაპნულ თავს, სხვა მხრით გვიკრავს, სისხლს გამოგვწოვს წვეთა-წვეთად, რბილს გაგვაცლის, ძვალს გამოგვხრავს. და მშვიდობით, მიწა-წყალო, მასთან ერთად ქართლის ერო, გულ-უხვო და ენა ტკბილო ჩვენო “მრავალჟამიერო”! სულ უსისხლოდ მოვისპობით, აღარც კვლა და აღარც ჟლეტა, საკლავ იარაღად მხოლოდ გამოდგება “მნოგი ლეტა”! აი, თუ რამ დაგვაღონა! აგვირია გზა და კვალი სასიკეთოს ქართველისთვის, ვერ ამზადებს მომავალი! ეს მითხრა და დაექანა ცრემლით ზღვაში ჩასანთქმელად და ოცნება მეც ნათელი გადამექნა უფსკრულ ბნედად! როგორც დედა ვერ იმეტებს სასიკვდილოდ ვერც ერთ შვილსა და ოცნებას საიმედოს მიეცემა რაღაც ტკბილსა, ისე მეცა, რომ ქართველი გადარჯულდეს, არა მჯერა! სულ სხვაგვარად მეხატება მომავალი ბედის წერა. გადამთიელს აქ რა უნდა? რას მოიხმარს ჩვენს მიწა-წყალს? წახდება და ჩვენც წაგვახდენს, შეგვიფორხებს მით მომავალს. მაგრამ მაინც საბოლოოდ ის ჩვენსკენვე დაბრუნდება წინააღმდეგ ბუნებისა, არაფერი არ მოხდება! ხეს ვერ დამყნი ისე ხეზე თუ არ არის მისი გვარის შეიძლება განა სადმე გასწორება “მთა და ბარის”? არა! და შენც, ალაზანო, ცრემლით ნუ რწყავ შენს ნაპირსა! “ჭირსა შიგან გამაგრება ასე უნდა, ვით ქვითკირსა”. რაც რომ უნდა ჭირი ნახოს, საქართველო არ გაქრება! მოსული და მონაბერი მას პატივად დაედება! გაეხარდა ალაზანსა, სანუგეშოდ ჩემგან თქმული; გადიყარა სევდის ქაფი მოიბრუნა ისევ გული. და მიმართა ისევ კახეთს, მშვენიერმა მშვენიერსა!.. ჩვეულებრივ ამღერებდა კახურ “მრავალჟამიერსა!”.